باستر کیتون (بازیگر | نویسنده | کارگردان)

بیوگرافی

ژوزف فرانک "باستر" کیتون در ۴ اکتبر ۱۸۹۵ متولد و در ۱ فوریه ۱۹۶۶درگذشت. وی بازیگر، کمدین، وودویلین، نویسنده و کارگردان برندهٔ اسکار آمریکایی بود. او بیشتر با فیلم های صامت درخشان و چهرهٔ همیشه بی حالتش که به «صورت سنگی بزرگ» مشهورش کرد، به خاطر آورده می شود.«ژنرال» یکی از ساخته های کیتون که خود نیز نقش اول آن را به عهده داشت، در نظرسنجی انستیتو فیلم آمریکا به عنوان هجدهمین فیلم برتر تاریخ سینما شناخته می شود.«جوزف فرانک کیتون» ملقب به باستر در ۴ اکتبر ۱۸۹۵ به دنیا آمد. سالروز تولدش مصادف بود با شکل گیری سینما به شکلی که امروزه آن را هنر هفتم می نامند. باستر در خانواده ای هنرمند به دنیا آمد. وقتی شش ماهه بود از چند پله سقوط کرد و سالم ماند؛ به همین دلیل او را «باستر» -به معنی عجیب- نامیدند. باستر بدن نرم و انعطاف پذیرش را از پدر و مادرش به ارث برده بود؛ موهبتی که در آینده در فیلم ها به کمکش آمد و او را تبدیل به بزرگ ترین بازیگر-کارگردانی کرد که بدل کار فیلم هایش نیز خودش بود. اولین نمایش باستر کیتون در سه سالگی به همراه والدینش به روی صحنه رفت. آن ها گروهی سه نفره را به نام گروه کیتون ها تشکیل داده بودند و وودویل هایی کوتاه را برای تماشاگران اجرا می کردند. صورت «سنگی»، بدن نرم، و جنب وجوش وصف ناپذیر کیتون از او شمایلی ماندگار ساخت. بازی کوتاهش در «روشنی های صحنه» چنان عالی و تاثیرگذار بود که چارلی چاپلین به عنوان کارگردان ناچار شد برای حفظ برتری و شهرت خود بسیاری از نماهای بازی او را از فیلم حذف کند. کیتون تا سال ها زیر سایهٔ بازیگر هم عصر خود چارلی چاپلین می زیست اما برخلاف او هیچ گاه در رفاه و آسایش زندگی نکرد و شاید بتوان چهرهٔ همیشه غمگین و سردش را به سختی هایی که در عمرکوتاهش گذراند مربوط دانست. با گذشت زمان کیتون شروع به ساخت فیلم های بلندی کرد که از بهترین آن ها می توان به «ژنرال» اشاره کرد. کیتون همیشه در اوج نبود. او نیز مانند بسیاری از کارگردانان هم عصر خود به دلیل تحت فشار قرار گرفتن توسط کمپانی های فیلمسازی بالاخره در دام آن ها گرفتار شد و با مترو گلدوین مایر قراردادی بست که این قرار داد را می توان سرآغاز نابودی خلاقیت و استعداد باستر کیتون دانست. فشار تهیه کنندگان کمپانی هر نوع بدعت و خلاقیت را از کارگردانان سلب می کرد و کیتون نیز از این امر مستثنا نبود. او که در زندگی زناشویی هم دچار مشکلات فراوانی شده بود، دچار ورشکستگی شد و همسرش هم تقاضای طلاق کرد. مدتی بعد کمپانی از سر دلسوزی و ترحم بار دیگر قراردادی با باستر امضا کرد و با پرداخت مبلغی ناچیز او را در اختیار گرفت.اما کیتونِ دههٔ بیست دیگر هیچ گاه تکرار نشد. باستر در چندین فیلم بلند ناطق حضور یافت اما به هیچ وجه نتوانست موفقیت های گذشته را تکرار کند. شاید حضور کوتاه و چند دقیقه ای او در سانست بلوار گواهی بر زندگی واقعی اش در دههٔ پنجاه باشد. سال های آخر عمر کیتون در تنهایی و عزلت سپری شد؛ روزهایی که زندگی او هم مانند صورتش سنگی بود. باستر کیتون، مردی که در هیچ فیلمی نخندید، سال ۱۹۶۶ براثر ابتلا به بیماری سرطان ریه درگذشت.

بیشتر...

تاریخ تولد: ۱۸۹۵

تاریخ وفات: ۱۹۶۶

آثار شاخص

نظر شما