شماره 17 سهیلا، متین و محترم

چند سالی است که دنبال کردن گروه فیلم‌های اولی بسیار جذاب تر از با تجربه‌هایی است که تنها نامی از آن‌ها باقی مانده و کم کم آن نام هم در آستانه محو شدن است.

۱

امسال نیز این فیلم‌ اولی‌ها از نظر ایده و خلاقیت در داستان پردازی جلوتر از مابقی هستند. فیلم شماره 17 سهیلا ثابت کرد که جوان‌ها بهتر می‌توانند ایده را پیدا کنند و آن را بسط دهند و از همه مهم‌تر می‌دانند که داستانشان تا چه میزان کشش برای جذب مخاطب دارد و در لحظه صحیح داستان را تمام می‌کنند و مخاطب را خسته نمی‌کنند.

۲

فیلم‌نامه شماره 17 سهیلا یک نمونه مناسب برای یک ایده بکر، پرداخت متوسط و پایان بندی صحیح و خوب است. ایده فیلم آنقدر بکر است که از بکر بودن جای تعجب دارد اینکه موضوعی که هر روز رو به روی چشمانمان است و ما نادیده اش می‌گیریم در صورتی که مسئله مهمی است و بحران میانسالی که خود به کل موضوع جذابی است.

۳

اما دیگر نکته مهم در فیلم‌نامه شماره 17 سهیلا دیالوگ نویسی مناسبی بود که داشت. دیالوگ‌های متناسب با شخصیت اصلی در موقعیت های متفاوت که هر کدام حال و هوای خود را داشت و البته بازی خوب زهره داود نژاد که در نوع خودش بسیار پر قدرت مقابل دوربین ظاهر شد.

۴

نکته‌ای که برای نگارنده بیشتر دلچسب و مهم آمد پایان بندی بود که اثر داشت. فیلم نشان داد که چگونه می‌شود یک ایده را با موقعیت های درست پرورش داد و با یک پایان بندی صحیح اثر را به اثری قابل قبول تبدیل کرد. پایان بندی که برخاسته از تمام کاشت‌هایی است که در طول زمان فیلم با آن روبه‌رو بودیم و هر چه به پایان نزدیک می‌شدیم نگران آن کاشت‌ها بودیم اما در پایان برداشت بسیار خوبی از تمام آن‌ها شد که نشان داد نویسنده تسلط خوبی بر متن خود دارد.