ماجان از این خانه نرو!

فیلم ماجان در مجموع خود، وجودش را مدیون بازی مهتاب کرامتی است، بازی که روان و پر قدرت مخاطب را رها نمی‌کند، اما در کارگردانی صحنه‌های عجیب سیفی آزاد کاملا از فیلم جدا است.

۱

فیلم ماجان در مجموع خود، وجودش را مدیون بازی مهتاب کرامتی است، بازی که روان و پر قدرت مخاطب را رها نمی‌کند، اما در کارگردانی صحنه‌های عجیب سیفی آزاد کاملا از فیلم جدا است، صحنه‌هایی که به خود پسر معلول می‌پردازد بیش از اندازه جدا از فضای فیلم است.

۲

اما داستان فیلم جدا از ایده آن دیگر بیش از اندازه تکراری است. تکراری نه در کلیت بلکه در ظرفیت این نوع داستان‌ها در یک سال اخیر، این داستان‌ها تبدیل به ژانری شده‌اند در سینما ایران که آن را می‌تواند ژانر مصیبت نام گذاشت.

۳

فیلم‌هایی دارک و تلخ درباره مسائل مختلف که به دلیل پرداخت نامناسب تنها ایده سوزی می‌شود و قبح موضوع از بین می‌رود.

۴

اما داستان ماجان بزرگ‌ترین ضربه خود را از دقیقه 3 می‌خورد. جایی که مخاطب با شروع ابتدایی خوب در آستانه جذب شدن است که بعد چه می‌شود به ناگاه فرهاد اصلانی خود را کنار می‌کشد و خانه را ترک می‌کند، در صورتی که ماندن شخصیت اصلانی در خانه تنش را افزایش می‌داد و باعث بروز حوادث جذاب تری می‌شد.

۵

اما کناره گیری او تنها یک خرده پیرنگ فرعی که هیچ کمکی به پیرنگ اصلی نمی‌کند بروز پیدا می‌کند. در نهایت نویسنده توجه اشتباه خود می‌شود و شخصیت اصلانی را به خانه بازمی‌گرداند و همان اتفاقی که باید زودتر می‌افتاد در انتها فیلم می‌افتد بدون اینکه مخاطب از شخصیت اصلانی چیزی بداند از اینکه دلیل او برای نبود فرزندش را بداند بدون اینکه بداند گناه او چه بوده.

۶

در کنار تمام این موضوعات اضافه کنید شخصیت‌های اضافی اثر را که از داستان بیرون زده بودند. بهنوش بختیاری یکی از این شخصیت‌ها بود که حضورش لازم نبود و اتفاقا تنها نامش کارکرد بهتری در درام داشت مانند خواهر شخصیت اصلانی که تنها تلفن‌هایش حضور بهتری داشت.

۷

شخصیت بعدی شهناز و برادر اصلانی بودند که هیچ کارکرد دراماتیکی نداشتند. سیفی آزاد زمانی روایت را باخت که داستان از خانه خارج شد.