خوب، بد، جلف، یک کمدی آبرومند

فیلم خوب، بد، جلف بزرگ‌ترین حسن را در بین فیلم‌های جشنواره دارد و آن این است که تکلیفش در درجه اول با خودش و در درجه دوم با مخاطب روشن است.

۱

خوب، بد، جلف یک کمدی معمولی با موقعیت‌های تضادگونه است که چندین نوبت از مخاطب خنده می‌گیرد. یک قصه ساده دارد و یک پیرنگ بسیار ساده‌تر و قابل پیش بینی که مخاطب را به یاد کمدی‌های اوایل دهه 70 می‌اندازد.

۲

نکته متمایز خوب، بد، جلف عنصری است که تمام شاکله فیلم بر آن بنا شده است و آن عنصر هجو است.
قاسم خانی در اثرش به اکثر شغل‌ها سرک می‌کشد و آنان را با عجیب‌ترین برچسب‌ها تزیین می‌کند اما آنقدر ظریف اینکار را می‌کند که صدای هیچ صنفی برنیاید.

۳

. اما بزرگ‌ترین عنصر موفقیت فیلم بازی بازیگران است. سام درخشانی که نشان داده در طنز استعداد خوبی دارد هرچند در این فیلم همان سام درخشانی سریال پژمان بود اما در اندازه خود خوب بود. پژمان جمشیدی او نیز همان بازیگر سریال پژمان بود و خودش را بازی کرد. حمید فرخ نژاد نیز در یک نقش راحت و متفاوت خوب ظاهر شد.

۴

ستاره کوتاه این فیلم آزاده صمدی بود. نقشی کوتاه اما به غایت تاثیر گذار و چشم نواز. صمدی هرچه در نقش های زن بداخلاق و معتاد کلیشه شده شود در این فیلم به واقع یک آشنایی زدایی خاصی از خود کرده و درخشان ظاهر شده است.

۵

قاسم خانی نیز در کارگردانی کار خاصی نکرده اما در فیلم نامه با تقابل های فضایی موقعیت‌های خوبی ایجاد کرده است.

۶

موقعیتی که سرگرد و آزاده درباره سن و سال خود بحث می‌کنند و از طرفی با نارنجک تهدید می‌شوند یک موقعیت پاردوکسیکال جذاب فیلم‌نامه کمدی است که قاسمخانی از این دست موقعیت‌ها در اثرش بسیار خلق کرده است.

۷

خوب، بد، جلف در نوع سینما خود که سینما گیشه است یک اثر متوسط الحال است که به ابتذال کشیده نمی‌شود.